از اين روايت به خوبى استفاده مىشود كه دشمنان امام و فرزندانش چه پيچيده عمل مىكردند و لذا گاهى اخبارى را در ظاهر با عنوان فضائل جعل مىنمودند ، تا چهره آنان را مشوش جلوه دهند ، يا براى منزوى كردن آنان اخبارى را جعل مىكردند كه امامتشان را زير سئوال ببرد . درباره ابو الخطاب محمد بن ابى زينب آمده است كه كتابهاى اصحاب امام صادق را مىگرفت تا رونويسى كند ، آنگاه اخبارى را جعل و در آن كتابهاى رونويسى شده وارد مىكرد و اين كتابهاى رونويسى شده را تكثير و در ميان مردم منتشر مىكرد . « 1 » اين حركتها مربوط به دورانى بود كه امام باقر و امام صادق عليه السّلام از آزادى بيشترى برخوردار بودند و امكان رد و نقد روايات و نقض راويان ممكن بود ، اما پيش از آن يعنى پس از فوت امام على عليه السّلام و چيره شدن معاويه بر بلاد اسلامى و دستور دادن بر سب و لعن بر امام ، سختىهاى طاقت‌فرسا بر فرزندان و ياران امام آن چنان شديد بود و شرايطى پيش آمده بود ، كه بردن نام على و ذكر آثار و فضايلش جرم به حساب مىآمد و طعن و لعن و تحريف كلمات حضرت افتخار محسوب مىشد . طبيعى است كه امام پيش‌بينى چنين اوضاعى را بكند و اين كتاب را با عنوان مستقل از دسترس دور سازد . نكته ديگر ، از برخى روايات در موضوع مصحف استفاده مىشود ، امام على عليه السّلام تلويحا شرط صحت و ضمانت استفاده از اين كتاب را وجود خود يا يكى از فرزندانش مىداند و مىفرمايد : همانطور كه درباره قرآن آمده كه از عترت جدا نشدنى است ، مصحف من نيز تنها با حضور عترت قابل

--> ( 1 ) - رجال كشى / 224 . درباره روايات ابو الخطاب و مذمت او از امام صادق / 294 - 295 .